گزارش جدید منتشر شده از سوی LR (لیدز رجیستر) تحت عنوان "Fuel for Thought: Ports" نشان می‌دهد که در ژانویه ۲۰۲۶، تعداد ۱,۹۴۲ کشتی با قابلیت استفاده از سوخت جایگزین در حال سفارش بودند. این کشتی‌ها ۴۷% از کل بارنامه جهانی را به خود اختصاص داده‌اند. با این حال، آمادگی بندرها برای پذیرش این نوع سوخت‌ها به شدت متغیر است.
تفاوت‌های آمادگی بندرها برای سوخت‌های مختلف
آمادگی بندرها برای سوخت‌های جایگزین به وضوح متفاوت است. به عنوان مثال، خدمات سوخت‌گیری LNG (گاز طبیعی مایع) در ۲۲۲ بندر موجود است، در حالی که فقط ۲۵ بندر به طور فعال سوخت متانول را ارائه می‌دهند. همچنین، اولین عملیات سوخت‌گیری تجاری آمونیاک در بندر اولسان کره‌جنوبی در آوریل ۲۰۲۶ به انجام رسید.
بیشتر بخوانید: تشکیل شرکت مشترک میان آموزش‌وپرورش و همراه اول برای توسعه شاد
این گزارش همچنین به وجود ۳۸۵ کشتی با قابلیت استفاده از متانول و ۴۵ کشتی با قابلیت استفاده از آمونیاک اشاره می‌کند. با این حال، زیرساخت و تأمین سوخت‌های کم کربن برای این کشتی‌ها هنوز در میان تعداد محدودی از بندرها متمرکز است.
نیاز به هماهنگی بین استراتژی سوخت و مسیرهای تجاری
گزارش LR به این نکته اشاره می‌کند که انتخاب سوخت و مسیر تجاری دیگر جدایی‌ناپذیر هستند. تصمیمات مربوط به ساخت و تبدیل کشتی‌ها باید با در نظر گرفتن دسترسی به سوخت در بندرهایی که کشتی‌ها در واقع از آن‌ها استفاده می‌کنند، اتخاذ شود. کامران الحق، معاون ارشد LR Ports Advisory، اظهار داشت: "ناوگان به سرعت بیشتری از زیرساخت‌های لازم برای حمایت از آن حرکت می‌کند. یک مالک می‌تواند امروز یک کشتی سوخت جایگزین سفارش دهد، اما این به معنای وجود سوخت در جایی که آن کشتی به آن نیاز دارد، نیست."
الحق افزود: "بندرها نیازی به پشتیبانی از هر نوع سوخت ندارند. آن‌ها باید درک کنند که تقاضای معتبر کجا به وجود خواهد آمد و ایمنی، مقررات، مهارت‌ها و شراکت‌ها را در پاسخ به آن فراهم کنند. بندرهایی که این تصمیمات را زودتر می‌گیرند، به صورت بهتری در موقعیت خواهند بود زیرا حجم سوخت‌های جایگزین افزایش می‌یابد."
این گزارش نشان می‌دهد که انتقال به سوخت‌های جدید با سرعت‌های متفاوتی در حال پیشرفت است. در حالی که LNG دارای یک شبکه سوخت‌گیری تقریباً جهانی و بالغ است، مخلوط‌های بیو سوخت به عنوان گزینه‌ای فوری‌تر قابل استفاده هستند زیرا می‌توانند به راحتی از طریق زیرساخت‌های موجود حرکت کنند. متانول در حال تبدیل شدن به یک گزینه تجاری در تعداد محدودی از بندرهای بزرگ است، در حالی که آمونیاک از آزمایش‌ها به سوخت‌گیری تجاری در اولسان منتقل شده است، اما در دیگر مناطق هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد.
تحقیقات همچنین به انتقال جغرافیایی متمرکز اشاره دارد، به طوری که بسیاری از مراحل تجاری و نیمه‌تجاری شناسایی شده، در شمال اروپا، شمال آسیا و سنگاپور متمرکز شده‌اند. این امر نیاز به ارزیابی در دسترس بودن سوخت در طول مسیرهای تجاری فردی را تقویت می‌کند و نباید به معیارهای جهانی آمادگی سوخت جایگزین تکیه کرد.
در نهایت، برای سوخت‌هایی که از زیرساخت‌های موجود استفاده می‌کنند، تصویر به مراتب بالغ‌تر است. داده‌های خدمات مشاوره‌ای و تحلیل سوخت نفتی LR (FOBAS) نشان می‌دهد که در ۱۲ ماه گذشته، تحویل‌های بیو سوخت در ۹۰ بندر در سرتاسر جهان انجام شده است. ۱۳ بندر اصلی ۷۷.۵% از مقادیر سوخت‌گیری ثبت شده را به خود اختصاص داده‌اند که سنگاپور به تنهایی بیش از یک چهارم این مقدار را تشکیل می‌دهد.
در این راستا، ایمنی، مقررات و قابلیت‌های نیروی کار نیز به شدت تعیین‌کننده سرعت حرکت بندرها از آزمایش‌ها به تأمین روزمره هستند. گزارش به ارزیابی ریسک خاص محل، مجوزهای مناسب، آمادگی اضطراری و نیروی انسانی آموزش‌دیده به عنوان بنیادهای تکراری پشت عملیات موفق سوخت جایگزین اشاره می‌کند.
بیشتر بخوانید: حمایت از صنایع ریلی با اهرم معافیت مالیاتی و تسهیلات دانش‌بنیان · Maersk Tankers به سمت کشتی‌های بزرگ آمونیاکی پیشرفت می‌کند
