تحلیل DNV در مورد استراتژی‌های ناوگان در انتقال انرژی نامشخص، چارچوبی مبتنی بر سناریو را برای ارزیابی ریسک انتقال و شناسایی مسیرهای سوخت و فناوری معرفی می‌کند که هزینه و ریسک را در سطح ناوگان متوازن می‌سازد. این تحلیل نشان می‌دهد که استراتژی‌های ناوگان می‌توانند بسته به نحوه پیشرفت انتقال انرژی عملکردهای بسیار متفاوتی داشته باشند، با نتایج قابل توجهی در سناریوهای انتقال آهسته و سریع.
چارچوب به‌روز شده برای مدیریت ریسک انتقال انرژی
این مطالعه شامل نسخه به‌روزرسانی‌شده‌ای از چارچوب سه‌مرحله‌ای DNV برای ادغام ریسک‌های کیفی غیرمالی با مدل‌سازی مالی است. مرحله اول به تعریف استراتژی‌های ناوگان می‌پردازد، شامل انتخاب‌های سوخت، نوسازی و اصلاحات. مرحله دوم به تعریف سناریوها و مدل‌سازی زمان‌های قانونی، در دسترس بودن سوخت و قیمت‌ها می‌پردازد. مرحله سوم به اجرای آزمون‌های استرس برای ارزیابی استراتژی‌ها در برابر سناریوها از نظر ریسک و هزینه اختصاص دارد.
بیشتر بخوانید: ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی دولت آلبانی را به رعایت حق اعتراض شهروندان فراخواند
مطالعه موردی: ناوگان VLCC برای نوسازی
مطالعه پیش‌بینی دریایی تا سال ۲۰۵۰، این چارچوب را به مالک کشتی‌ای که مدیریت پنج کشتی بسیار بزرگ نفت‌کش (VLCC) را بر عهده دارد و در بازارspot با مواجهه محدود با اتحادیه اروپا/EEA فعالیت می‌کند، اعمال می‌کند. این ناوگان شامل کشتی‌های متعارف و مجهز به سیستم Scrubber بدون قابلیت برق ساحلی است: دو کشتی ساخته شده در سال ۲۰۱۰، یک کشتی در سال ۲۰۱۵ و دو کشتی در سال ۲۰۲۰. برنامه نوسازی ساختاری ناوگان، هر کشتی را در سن ۲۰ سالگی تعویض می‌کند که از سال ۲۰۳۰ آغاز می‌شود.
تعریف استراتژی‌ها
مطالعه موردی دو استراتژی بالقوه ناوگان از سال ۲۰۲۶ تا ۲۰۵۰ را مقایسه می‌کند. استراتژی A شامل استفاده از سوخت سنگین با گوگرد بالا (HSHFO) و سیستم Scrubber است که در آن مالک همچنان کشتی‌های جدید با سوخت متعارف و Scrubberهای حلقه باز سفارش می‌دهد. ناوگان موجود از تدابیر عملیاتی اساسی مانند تمیز کردن بدنه و مسیر‌یابی هوایی استفاده می‌کند بدون اینکه اصلاحات فیزیکی انجام دهد.
استراتژی B شامل ورود کشتی‌های دو سوخته با LNG می‌شود که با کارایی انرژی پیشرفته طراحی شده‌اند. در سال ۲۰۲۶، سه کشتی جدیدترین موجود تحت اصلاحات قرار می‌گیرند که شامل نصب دستگاه‌های صرفه‌جویی در انرژی و پوشش‌های بدنه کم اصطکاک می‌شود.
ارزیابی هزینه‌ها بر اساس استراتژی و سناریو
تحلیل هزینه در این مطالعه نشان می‌دهد که شکاف بین دو سناریو در نرخ‌های روزانه نقطه سر به سر تا سال ۲۰۴۹ در حال گسترش است. عملکرد هزینه، شامل هزینه‌های سرمایه، عملیات، سوخت و هزینه‌های تطابق، میانگین نرخ روزانه نقطه سر به سر برای هر کشتی را تعیین می‌کند. هر دو استراتژی با نرخ‌های نقطه سر به سر تقریباً ۵۲,۰۰۰ دلار در روز در سال ۲۰۲۶ آغاز می‌شوند.
در سناریو انتقال آهسته، استراتژی A به عنوان گزینه کم‌هزینه باقی می‌ماند و به حدود ۶۱,۰۰۰ دلار در روز تا سال ۲۰۴۹ می‌رسد. استراتژی B به دلیل هزینه بالاتر سرمایه‌گذاری کشتی‌های دو سوخته LNG به ۶۷,۰۰۰ دلار در روز افزایش می‌یابد.
در سناریو انتقال سریع، توازن اقتصادی معکوس می‌شود. نرخ نقطه سر به سر استراتژی A به حدود ۱۶۷,۰۰۰ دلار در روز تا سال ۲۰۴۹ افزایش می‌یابد، در حالی که استراتژی B به نرخ پایین‌تری به حدود ۱۴۴,۰۰۰ دلار در روز می‌رسد.
تحلیل ریسک و امتیازدهی
تحلیل ریسک که به صورت شناسایی خطر (HAZID) ساختار یافته است، رویدادها را در مقیاس احتمال و پیامد ۱ تا ۳ نقشه‌برداری می‌کند. در سناریوی انتقال سریع، استراتژی A با رویدادهای ریسک بالا مواجه است. برای کاهش ریسک‌هایی مانند دسترسی ناکافی به سوخت کم‌کربن، مالکان کشتی می‌توانند از تجمع تطابق، توافق‌نامه‌های بلندمدت تأمین سوخت یا انتقال مسئولیت‌های تطابق به چارترکنندگان استفاده کنند.
بیشتر بخوانید: ولادیمیر زلنسکی از همکاری‌های اطلاعاتی ایالات متحده قدردانی کرد · برگزاری اجلاس سالانه جهانی حمل‌ونقل دریایی ۲۰۲۶ در شانگهای
