کامرون اول حق، معاون ارشد مشاوره بنادر LR، در مقدمه گزارشی به اهمیت آماده‌سازی بنادر برای انتقال سوخت در صنعت کشتیرانی اشاره کرد و اذعان داشت که این انتقال در حال حاضر آغاز شده است، اما تقاضا برای کشتی‌ها و آمادگی زنجیره تأمین با سرعت‌های متفاوتی پیش می‌رود.
چالش‌ها و فرصت‌ها در آماده‌سازی بنادر
اول حق اظهار داشت که این شکاف میان تقاضا و عرضه، هم ریسک و هم فرصت‌هایی را ایجاد می‌کند. بنادر که منتظر قطعیت هستند، ممکن است از رقبای خود که در حال حاضر در حال ساخت چارچوب‌های ایمنی، رژیم‌های مجوز و شراکت‌ها هستند، عقب بمانند. در عین حال، بنادر که زودتر سرمایه‌گذاری می‌کنند، ممکن است با دارایی‌هایی مواجه شوند که هرگز به طور کامل مورد استفاده قرار نمی‌گیرند.
بیشتر بخوانید: قطر و عربستان حمله به تانکر LNG پاکستان را محکوم کردند
این گزارش تأکید می‌کند که آمادگی برای انتقال سوخت به طور عمده قبل از ورود اولین کشتی تعیین می‌شود. بر اساس داده‌های LR، عملیات موفق سوخت‌های جایگزین بر اساس ارزیابی ریسک، مقررات، آموزش نیروی کار و همکاری بین مقامات بندری، مالکان کشتی، تأمین‌کنندگان سوخت و خدمات اضطراری و انجمن‌های طبقه‌بندی ساخته می‌شود.
وضعیت سوخت‌های جایگزین
گزارش به عدم تعادل در بازار سوخت‌های جایگزین اشاره می‌کند. LNG به عنوان پرمخاطب‌ترین سوخت جایگزین شناخته می‌شود که از یک شبکه تقریباً جهانی تأمین سوخت بهره‌مند است. متانول به استفاده تجاری وارد شده اما تنها در تعداد محدودی از هاب‌های بزرگ در دسترس است. آمونیاک به یک آستانه مهم با اولین عملیات تأمین سوخت تجاری رسیده است، در حالی که استفاده از هیدروژن به طور عمده به پروژه‌های نمایشی و کاربردهای کوتاه‌مدت محدود شده است.
در بخش کشتی‌ها، سفارش‌گذاری کشتی‌ها به طور قابل توجهی از سرمایه‌گذاری در بنادر پیشی گرفته است. تحلیل LR نشان می‌دهد که تا ژانویه ۲۰۲۶، ۱,۹۴۲ کشتی قابلیت سوخت‌گیری با سوخت‌های جایگزین را دارند، که شامل ۱,۲۵۹ کشتی با قابلیت LNG و ۳۸۵ کشتی با قابلیت متانول است. در مقایسه، تنها ۲۵ بندر به طور فعال تأمین سوخت متانول را ارائه می‌دهند.
گزارش همچنین به پیشرفت‌های تجاری رو به رشد متانول اشاره می‌کند. سنگاپور از ژانویه ۲۰۲۶ تأمین‌کنندگان متانول را مجوز داده است و شانگهای در آگوست ۲۰۲۶ یک انتقال بیومتانول به وزن ۸,۰۱۶ تن را ثبت کرده است.
چالش‌های تأمین سوخت
با این حال، چالش واقعی در حال حاضر فناوری تأمین سوخت نیست، بلکه تأمین سوخت است. ظرفیت تولید متانول کم‌کربن اعلام شده در صنعت تا سال ۲۰۳۱ به ۶۱.۸ میلیون تن می‌رسد، اما ظرفیت تجدیدپذیر مورد انتظار تنها بین ۶ تا ۱۲ میلیون تن است. به همین دلیل، گلوگاه‌ها به سمت بالا دست تغییر کرده است.
برای بنادر، مسئله حیاتی اغلب «آخرین مایل» بین تولید سوخت و تحویل آن به کشتی‌ها است. هزینه‌های مربوط به کشتی‌های سوخت‌گیری، پوشش اضطراری، دسترسی به اسکله و چارچوب‌های مجوز پیش از آنکه ترافیک کافی کشتی‌ها برای ایجاد بازگشت پایدار وجود داشته باشد، به بار می‌آید.
در نهایت، این گزارش تأکید می‌کند که هیچ مسیر جهانی واحدی برای آماده‌سازی بنادر در حال ظهور نیست. به جای آن، مناطق مختلف و بنادر فردی استراتژی‌های متفاوتی را بر اساس اولویت‌های محلی، الگوهای تجاری و تحمل ریسک دنبال می‌کنند.
بیشتر بخوانید: وزارت نفت و چالش‌های مدیریتی در صنعت نفت ایران · IEEFA ۶۷.۸ میلیارد دلار پروژه‌های LNG در آسیا را لغو یا متوقف کرد
