تحقیقات مؤسسه انرژی UCL نشان می‌دهد که کشتی‌های هسته‌ای تنها در صورت وجود سیاست‌های مؤثر جهانی برای کاهش انتشار کربن می‌توانند در حمل و نقل کانتینری رقابت کنند. این مطالعه یکی از دقیق‌ترین ارزیابی‌های هزینه کل مالکیت برای کشتی‌های تجاری هسته‌ای تا به امروز است.
مقایسه هزینه‌ها و سیاست‌ها
گزارش «راکتورهای هسته‌ای برای حمل و نقل تجاری: ارزیابی هزینه کل مالکیت یک مسیر کربن کم» یک کشتی کانتینری بزرگ (با ظرفیت ۱۴,۵۰۰ تا ۱۹,۹۹۹ TEU) را با نیروی هسته‌ای در مقایسه با کشتی‌های متعارف با سوخت نفت و کشتی‌های دو سوختی آمونیاکی بررسی می‌کند. این تحقیق شامل مرور ادبیات، مصاحبه با پنج کارشناس مستقر در بریتانیا در زمینه حقوق، بیمه، طبقه‌بندی، توسعه فناوری و نمایندگی صنعت، و یک مدل هزینه است که بدون و با چارچوب خالص صفر IMO اجرا شده است.
بیشتر بخوانید: آسیا به سالی ۱ تریلیون دلار سرمایه‌گذاری انرژی نیاز دارد
نتایج و چالش‌ها
نتایج نشان می‌دهد که بدون چارچوب خالص صفر، هیچ کشتی هسته‌ای از نظر هزینه‌ای از یک کشتی متعارف ارزان‌تر نیست، حتی در پایین‌ترین هزینه‌های فرضی راکتور. تحت چارچوب NZF، کشتی‌های هسته‌ای با فروش واحدهای اضافی به کشتی‌های دیگر درآمد کسب می‌کنند که شکاف هزینه را پر می‌کند.
هزینه‌های راکتور نیز بر نتایج تأثیر می‌گذارد. برآوردهای منتشرشده از حدود ۲,۶۰۰ تا ۱۲,۴۰۰ دلار آمریکا به ازای هر kWe متغیر است. در پایین‌ترین حالت، که تولید انبوه و کاهش هزینه‌های عمیق را فرض می‌کند، نیروی هسته‌ای از سال ۲۰۴۰ ارزان‌ترین گزینه خواهد بود. در بالاترین حالت، این گزینه در هیچ سناریویی ارزان‌ترین نیست.
در نهایت، چالش‌های غیرفنی به اندازه چالش‌های فنی اهمیت دارند. کنوانسیون‌های موجود مسئولیت هسته‌ای برای راکتورهای ثابت و مستقر در زمین طراحی شده‌اند و انتظار می‌رود که هیچ چارچوب جهانی برای کشتی‌های اولیه وجود نداشته باشد. همچنین، رژیم بیمه‌ای بالغ ممکن است ۱۵ تا ۲۰ سال طول بکشد.
به گفته فرح بژیکر، محقق گروه تحقیقاتی حمل و نقل و اقیانوس‌های UCL، «نیروهای هسته‌ای می‌توانند رقابت کنند، اما تنها با راکتورهای بسیار ارزان‌تر و سیاست‌های جهانی انتشار، که هنوز وجود ندارد».
بیشتر بخوانید: ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی دولت آلبانی را به رعایت حق اعتراض شهروندان فراخواند · Maersk Tankers به سمت کشتی‌های بزرگ آمونیاکی پیشرفت می‌کند
