حادثه آتش سوزی در واحد LPG پالایشگاه تبریز که منجر به فوت یکی از کارگران شد، تحقیقات کارشناسی را به دنبال داشته است. گزارشها حاکی از آن است که در این حادثه، از یک پیت روباز به جای Closed Sump استفاده شده است، در حالی که کارشناسان درباره خطرات ناشی از Rich Amine حاوی H₂S و هیدروکربنهای پروپان و بوتان هشدار داده بودند.
سهلانگاری در تصمیمات ایمنی
در روز حادثه، نخستین گدازه جوشکاری، شعلهور شدن پیت را به همراه داشت و این امر به سوختگی حدود ۸۰ درصدی جوشکار منجر شد که نهایتاً به فوت او انجامید. این موضوع نشاندهنده سهلانگاری و عدم رعایت اصول ایمنی در مدیریت پالایشگاه است. با توجه به مخالفتهای کارشناسان با استفاده از پیت روباز، این سؤال مطرح میشود که آیا این حادثه نتیجه یک خطای فنی اجتنابناپذیر بود یا حاصل تصمیم و سهلانگاری مدیریتی؟
بیشتر بخوانید: هزینههای جنگ ایران: ۱۰۰ میلیارد دلار بر دوش آمریکاییها
ضرورت شفافیت و پاسخگویی
مسئولان پالایشگاه تبریز باید به این سؤالات پاسخ دهند و در صورت نادرست بودن ادعاهای مطرحشده، مستندات فنی و نظر کارشناسان ذیصلاح را منتشر کنند. اگر اظهارات کارشناسان صحیح باشد، باید مشخص شود که مسئولیت تصمیمات منجر به این فاجعه با چه کسانی است. جان یک انسان نباید قربانی توجیهات مدیریتی و لاپوشانی احتمالی شود.
این حادثه میتواند زنگ خطری برای سایر پالایشگاهها و صنایع مشابه باشد تا به اهمیت رعایت اصول ایمنی و توجه به هشدارهای کارشناسان پی ببرند. با توجه به اینکه فشارهای ناشی از کاهش هزینهها و افزایش تولید ممکن است به سهلانگاری در رعایت ایمنی منجر شود، ضروری است که مدیران در اتخاذ تصمیمات خود، ایمنی و جان کارکنان را در اولویت قرار دهند.
در نهایت، این حادثه بهعنوان یک یادآوری برای تمامی صنایع و بهویژه صنایع نفت و گاز مطرح میشود که بیتوجهی به اصول ایمنی میتواند عواقب جبرانناپذیری به همراه داشته باشد و ضرورت شفافیت و پاسخگویی را بیش از پیش نمایان میسازد.
بیشتر بخوانید: USS George Washington: ستون فقرات عملیات نظامی در جنگ با ایران · مهدی نقوی و حواشی پتروشیمی مروارید
