سازمان دریانوردی بین‌المللی (IMO) به دنبال توافقی بر سر چارچوب خنثی‌سازی کربن (NZF) است که به تنظیم شدت انتشار گازهای گلخانه‌ای در صنعت دریایی می‌پردازد. این موضوع در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ توسط یکی از مقام‌های ارشد این سازمان مطرح شد.
تأخیر در تصویب چارچوب
در اکتبر ۲۰۲۵، کشورهای عضو IMO به دلیل مخالفت‌های قوی از سوی ایالات متحده و تولیدکنندگان نفت خاورمیانه، تصویب این چارچوب را به مدت یک سال به تأخیر انداختند. این کشورهای مخالف استدلال کردند که تصویب این چارچوب می‌تواند منجر به افزایش هزینه‌ها و تورم در عملیات دریایی شود.
بیشتر بخوانید: محمد اسلامی بومی‌سازی تجهیزات حساس را با استاندارد روز اعلام کرد
موضع‌گیری کشورهای تولیدکننده نفت
دوروتا لاست‌سیمینسکا، مدیر بخش امور حقوقی و روابط خارجی IMO، اشاره کرد که ایالات متحده و کشورهای بزرگ تولیدکننده نفت، از جمله کشورهای خاورمیانه، خواستار تأخیر در تصویب چارچوب بوده‌اند، اما تأکید کرد که این مخالفت به معنای رد فرآیند IMO نیست. او افزود: «آنها نگفته‌اند که نمی‌خواهند مذاکره کنند، بلکه گفته‌اند که در آینده مذاکره خواهند کرد.»
ایالات متحده، که چارچوب خنثی‌سازی کربن را به عنوان نوعی مالیات کربن می‌بیند، در مذاکرات اخیر IMO شرکت کرده و حمایت خود را از اصلاحاتی که جنبه‌های مالی الزامی را حذف می‌کند، نشان داده است.
تاکید بر فن‌آوری‌های نوین
در یک رویداد دیگر در تاریخ ۲۳ اکتبر، شرکت حمل‌ونقل دولتی عربستان سعودی، بحری، بر لزوم کاهش کربن از طریق فن‌آوری‌های نوین تأکید کرد. احمد علی السبهی، مدیرعامل بحری، اظهار داشت: «ما مدتی با واژه کاهش کربن زندگی کرده‌ایم و این موضوع به بخشی از جلسات و برنامه‌ریزی‌های ما تبدیل شده است. اما آیا می‌توانیم این کار را بدون ایجاد اختلال در تجارت جهانی انجام دهیم؟ این سؤال کلیدی است.»
چارچوب کنونی شامل اقدام‌های فنی و اقتصادی است که به تنظیم شدت انتشار گازهای گلخانه‌ای در سال‌های آینده و هزینه‌های مالی برای انتشار گازهای مضر بالاتر از آستانه‌های مشخص شده می‌پردازد. لاست‌سیمینسکا تأکید کرد که کشورهای عضو به وضوح نیاز به اقدام‌های فنی را درک کرده‌اند، اما در مورد اقدام‌های اقتصادی هنوز ابهاماتی وجود دارد.
تحلیلگران و فعالان محیط زیست بر این باورند که یک مکانیزم قیمت‌گذاری کربن قوی برای تشویق تغییر به سوخت‌های دریایی کم‌کربن ضروری است، زیرا هزینه‌های سوخت‌های پایدار به مراتب بالاتر از سوخت‌های نفتی سنتی است. به عنوان مثال، هزینه تحویل سوخت بسیار کم‌سولفور در سنگاپور در ماه اوت به ۲۰.۱۵ دلار به ازای هر گیگاژول رسید، در حالی که هزینه متانول ۱۰۰٪ پایدار به ۴۸.۵۴ دلار به ازای هر گیگاژول بود.
لاست‌سیمینسکا خاطرنشان کرد که کشورهای عضو هنوز در حال مذاکره هستند و امیدوار است که راه حلی برای این موضوع پیدا شود. او افزود: «ما می‌خواهیم از راه‌حل‌های منطقه‌ای و تکه‌تکه شدن جلوگیری کنیم و نیاز به یک راه‌حل جهانی داریم.»
در کنفرانس CSN، کری تروث، رئیس اتاق کشتی‌سازی بریتانیا، تأکید کرد که مالکان کشتی‌ها تمایل دارند به جای چارچوب‌های منطقه‌ای تکه‌تکه، به توافق جهانی دست یابند.
بیشتر بخوانید: نینا پورست بر اهمیت الکتریکی شدن حمل و نقل دریایی دانمارک تأکید کرد · Viking Line قرارداد خدمات Wärtsilä را برای کشتی Viking XPRS گسترش داد
