دولت ایالات متحده تحت رهبری دونالد ترامپ از آغاز حضورش در دفتر ریاستجمهوری، حمایت قابل توجهی از سوختهای فسیلی، به ویژه زغالسنگ، به عمل آورده است. در زمانی که بسیاری از نیروگاههای زغالسنگ در حال آماده شدن برای بازنشستگی بودند، ترامپ با تخصیص منابع مالی فدرال مانع از بسته شدن آنها شد. ارزیابیهای اخیر نشان میدهد که این تصمیم، هزینههای میلیارد دلاری بر دوش مالیاتدهندگان آمریکایی گذاشته است.
حمایتهای مالی و اجرایی از صنعت زغالسنگ
دولت ترامپ با صدور چندین دستور اجرایی، به حمایت از صنعت زغالسنگ ادامه داده و اجازه داده است که نیروگاههای زغالسنگ فراتر از زمانهای برنامهریزیشده خود به فعالیت ادامه دهند. بر اساس آمار، نزدیک به نیمی از نیروگاههای زغالسنگ کشور همچنان به کار خود ادامه میدهند. در سپتامبر ۲۰۲۵، وزارت داخله ایالات متحده، با تصویب قانون One Big Beautiful Bill، ۱۳.۱ میلیون جریب زمین فدرال را برای اجاره زغالسنگ باز کرد. داگ بورگوم، وزیر داخله، در آن زمان اعلام کرد که این اقدامات به تقویت اقتصاد و حفاظت از امنیت ملی کمک میکند.
بیشتر بخوانید: OceanScore مسئولیت پورتهای انتشار گازهای گلخانهای را بر عهده میگیرد
عواقب زیستمحیطی و اقتصادی
با این حال، حمایتهای دولت ترامپ از صنعت زغالسنگ با مخالفتهای زیادی از سوی فعالان محیط زیست و حتی برخی از افراد داخل صنعت مواجه شده است. فعالان اقلیمی معتقدند که prolonging عمر نیروگاههای زغالسنگ و حمایت از توسعههای جدید، با اهداف کاهش کربن ملی در تضاد است. به علاوه، بسیاری از اپراتورهای نیروگاههای زغالسنگ خواهان بازنشستگی تأسیسات قدیمی هستند، زیرا حفظ آنها از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نیست، به ویژه در شرایطی که ایالات متحده در حال حرکت به سمت منابع انرژی ارزانتر مانند گاز طبیعی و انرژیهای تجدیدپذیر است.
تحلیل جدیدی از بنیاد دفاع از محیط زیست (EDF) نشان میدهد که از میان ۱۸۴ نیروگاه زغالسنگ متصل به شبکه، ۹۰ نیروگاه از حمایتهای مالی، نظارتی یا عملیاتی دولت ترامپ بهرهمند شدهاند. این بنیاد اعلام کرده است که این نیروگاهها «کمکهای مالی، مجوزهای رایگان برای آلودگی و الزامات برای ادامه فعالیت فراتر از تاریخهای بازنشستگی خود» دریافت کردهاند. به طور کلی، دولت ترامپ ۹۵۰ میلیون دلار از منابع عمومی را به ۲۴ نیروگاه زغالسنگ اختصاص داده و معافیتهایی از محدودیتهای آلودگی به قانون هوای پاک برای ۷۰ نیروگاه فراهم کرده است.
سوربی سارانگ، مدیر و وکیل ارشد EDF، تصریح کرد که این اقدامات به افزایش هزینههای برق و آلودگی منجر میشود. وی همچنین اشاره کرد که بسیاری از نیروگاههای زغالسنگ در آمریکا به سختی به نقطه سر به سر رسیدهاند و هر گونه مقرراتی که آنها را مجبور به صرف هزینه برای کاهش آلودگی کند، ممکن است موجب بازنشستگی آنها و جایگزینی با منابع انرژی ارزانتر و پاکتر شود.
میانگین سن نیروگاههای زغالسنگ در ایالات متحده ۴۴ سال است و این بدین معناست که بسیاری از آنها نیاز به بهروزرسانی دارند. همچنین بسیاری از این تأسیسات قدیمی به شدت آلودهکننده هستند. زغالسنگ همچنان یک منبع عمدهای از انتشار دیاکسید کربن در ایالات متحده به شمار میرود. بر اساس گزارش اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، انتشار کربن از بخش تولید برق در سال ۲۰۲۵ به میزان ۴ درصد افزایش یافت که عمدتاً به دلیل افزایش تقاضای برق و سهم بالاتر تولید برق از زغالسنگ نسبت به سال ۲۰۲۴ بود.
سارانگ هشدار میدهد که ادامه تأمین مالی نیروگاههای زغالسنگ با منابع عمومی و افزایش آلودگی ناشی از فعالیت آنها، هزینههای زیادی را بر دوش مالیاتدهندگان خواهد گذاشت. وی تأکید کرد که این حمایتهای دولتی به نفع صنعتی است که بیشتر از مردم آمریکا بهرهمند میشود. نیروگاههای زغالسنگ آلودگی تولید میکنند که فقط هزینههای بیشتری برای جوامع به همراه خواهد داشت. همچنین، آنها بهعنوان یک منبع انرژی گران، هزینه بیشتری را برای جوامع به بار خواهند آورد. دولت ترامپ همچنان به ارائه حمایتهای مالی و سیاستی برای حفظ نیروگاههای زغالسنگ قدیمی ادامه میدهد، به جای تأمین مالی برای توسعه منابع انرژی ارزانتر و پاکتر.
بیشتر بخوانید: ابتکار کریدورهای کشتیرانی آبی توسط ابتکار کشتیرانی پایدار · کاهش ۵۹ امتیازی شاخص خشک بالتیک به ۲۹۲۱ واحد




