ردیابی کانتینرها به‌عنوان یک عنصر کلیدی در صنعت حمل و نقل دریایی، از سؤالات ابتدایی دربارهٔ موقعیت کنونی به سؤالات پیچیده‌تری مانند زمان رسیدن و هزینه‌های احتمالی تغییر کرده است. برای مالکان کالای مفید، شرکت‌های حمل و نقل و اپراتورهای ترمینال، قابلیت اطمینان زمان‌بندی بسیار متغیر است و تنگناها ممکن است در عرض چند روز بسته شوند.
تعریف و اهمیت ردیابی کانتینر
ردیابی کانتینر به‌معنای نظارت بر وضعیت و موقعیت یک کانتینر در حین حرکت از کشتی‌ها، ترمینال‌ها و حمل و نقل داخلی است. این فرآیند از زمان رزرو در مبدا تا خروج از دروازه در مقصد را در بر می‌گیرد. شرکت‌ها از این سیستم برای حفاظت از تعهدات تحویل، مدیریت موجودی و برنامه‌ریزی ظرفیت انبار استفاده می‌کنند.
بیشتر بخوانید: توسعه کریدور حمل و نقل سبز بین بندر VO Chidambaranar و اروپا
چالش‌های موجود در ردیابی کانتینر
چندین اصطلاح در این زمینه وجود دارد که معمولاً به‌طور متقابل استفاده می‌شوند، اما هر یک به موضوعات متفاوتی اشاره دارد. ردیابی کشتی، ردیابی کانتینر و ردیابی محموله سه اصطلاحی هستند که به جوانب مختلف این فرآیند اشاره دارند. عدم تطابق بین شناسه‌های مختلف، یکی از منابع اصلی تنش در جریان اطلاعات بین شرکت‌های حمل و نقل، فورواردرها و سیستم‌های داخلی است.
در مقیاس بزرگ، ضعف‌های موجود در سیستم‌های ردیابی به‌صورت تجمعی بروز می‌کند. به‌عنوان مثال، هر خط دریایی بزرگ مانند MSC، Maersk و CMA CGM دارای پورتال مخصوص به خود است که اطلاعات آن‌ها در فرمت‌های مختلف و با نام‌گذاری‌های متفاوتی ارائه می‌شود. این موضوع باعث می‌شود که تیمی که پنج شرکت را مدیریت می‌کند، عملاً پنج جریان کاری موازی را اداره کند که با یکدیگر ارتباطی ندارند.
به‌علاوه، به‌دلیل محدودیت‌های اطلاعاتی در هنگام عبور از اقیانوس، به‌روزرسانی‌های حامل‌ها عمدتاً بر اساس رویدادها انجام می‌شود و ممکن است بین زمان خروج و رسیدن، اطلاعات کمی وجود داشته باشد. در نتیجه، برآوردهای زمان ورود (ETA) به‌ندرت قابل اعتماد است و تغییرات برنامه، ترافیک بندر و شرایط جوی می‌تواند تأثیرات قابل توجهی بر آن‌ها داشته باشد.
بر اساس برآوردهای صنعت، هزینه‌های مربوط به دموورج و نگهداری در کنار زمان‌های از دست رفته در بندرهای شلوغ، به میلیاردها دلار در سال می‌رسد. یکی از مطالعات نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۱، حمل‌کنندگان تقریباً ۳۲۱ میلیون دلار هزینه اضافی برای بهره‌برداری از بارهایی که در حالت عدم فعالیت بودند، متحمل شده‌اند.
منابع داده در ردیابی کانتینر
ردیابی کانتینر به سه نوع اصلی داده متکی است: اطلاعاتی که حامل گزارش می‌دهد، وضعیت فیزیکی کشتی و وقایعی که در ترمینال در حال وقوع است. هر یک از این منابع به سؤالات مختلف پاسخ می‌دهند و نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارند. سیستم‌های ردیابی حامل، اطلاعات رزرو، رویدادهای کانتینر و به‌روزرسانی‌های زمان‌بندی را ارائه می‌دهند، اما به‌دلیل محدودیت‌های زمانی و دامنه، ممکن است به‌روز رسانی‌ها چند ساعت یا چند روز پس از وقوع رویداد فیزیکی به‌دست آید.
داده‌های ردیابی کشتی با استفاده از سیستم شناسایی خودکار (AIS) به‌دست می‌آید، که به کشتی‌ها امکان می‌دهد هویت، موقعیت و سرعت خود را به صورت مستقل ارسال کنند. همچنین، داده‌های بندر و ترمینال، رویدادهای ورود به دروازه، بارگذاری و تخلیه را ثبت می‌کنند و تأیید می‌کنند که یک رویداد فیزیکی واقعاً اتفاق افتاده است.
بیشتر بخوانید: GTT Energy سفارش طراحی مخازن LNG از Hanwha Ocean را دریافت کرد · کاهش ۱۲۲ واحدی شاخص دریایی بالتیک به ۲۵۴۵ واحد
