تعهدات اقلیمی اقیانوس (Ocean Climate Commitments) به کشورهای جهان این امکان را میدهد که با چالشهای اجرایی خود در زمینه تغییرات اقلیمی مقابله کنند. در ماههای اخیر، جهان شاهد عواقب ناشی از عدم اقدام در برابر تغییرات اقلیمی بوده است که بهخصوص با پدیده فوقالعاده ال نینو و افزایش دماهای جهانی تشدید شده است.
گزارش شکاف انتشار گازهای گلخانهای ۲۰۲۶ برنامه محیطزیست سازمان ملل تأکید میکند که سیاستهای کنونی میتواند منجر به افزایش دما به حدود ۲.۸ درجه سلسیوس (۵ درجه فارنهایت) در این قرن شود که این مقدار بهطور قابلتوجهی فراتر از محدودیت ۱.۵ درجه سلسیوس (۲.۷ درجه فارنهایت) مورد نیاز برای جلوگیری از برخی از بدترین اثرات تغییرات اقلیمی است. حتی اجرای کامل تعهدات موجود در طرحهای اقلیمی ملی، که بهعنوان تعهدات ملی تعیینشده (NDCs) شناخته میشود، تنها میتواند افزایش دما را به حدود ۲.۶ درجه سلسیوس (۴.۷ درجه فارنهایت) محدود کند.
بیشتر بخوانید: توسعه سوخت پاک در البرز به تقویت پایداری شبکه تأمین بنزین کمک میکند
نقش راهحلهای مبتنی بر اقیانوس
تحقیقات انجامشده توسط پنل عالی برای اقتصاد پایدار اقیانوس نشان میدهد که اقیانوس میتواند تا ۳۵ درصد از کاهش سالانه انتشار گازهای گلخانهای مورد نیاز تا سال ۲۰۵۰ را تأمین کند، در حالی که همچنین از جمعیتهای ساحلی و صنایع وابسته به سیستمهای دریایی و ساحلی سالم حمایت میکند.
تحلیل اخیر از تعهدات اقیانوسی در NDCها نشان میدهد که کشورهای مختلف به این پتانسیل پی برده و بیش از ۹۵ درصد از NDCهای جدید ارائهشده برای کشورهای ساحلی و جزیرهای حداقل یک تعهد اقلیمی مبتنی بر اقیانوس را شامل میشوند. این رقم نسبت به ۶۲ درصد در سال ۲۰۱۵ و ۷۳ درصد در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است.
چالشهای اجرایی و نیاز به حمایت خارجی
یافتههای این تحقیق نشان میدهد که کشورهای مختلف در درک چالشهای اجرایی خود عمیقتر شده و بهوضوح بیان میکنند که برای حرکت از آرزو به اقدام قابل اندازهگیری به چه چیزی نیاز دارند. یکی از مهمترین یافتهها این است که کشورهای مختلف برای دستیابی به اهداف خود نیاز به حمایتهای خارجی قابلتوجهی دارند. از ۱,۲۸۱ تعهد تحلیلشده، ۶۱ درصد بهعنوان «مشروط» یا «نیمهمشروط» طبقهبندی شدهاند، به این معنی که نمیتوانند با سطح کنونی منابع، تخصص یا تأمین مالی موجود در کشورها محقق شوند.
این موانع بهویژه در کشورهای در حال توسعه شدت بیشتری دارد. تمامی تعهدات طبقهبندیشده از کشورهای با درآمد کم مشروط یا نیمهمشروط بوده و این امر در ۸۷ درصد از کشورهای با درآمد متوسط پایین و ۹۲ درصد از کشورهای با درآمد متوسط بالا نیز صدق میکند، در حالی که تنها ۳۵ درصد از NDCهای کشورهای با درآمد بالا بهعنوان مشروط گزارش شده است.
تحقیقات اخیر نشان میدهد که دولتها اغلب به دنبال کمک در زمینه هماهنگی نهادی و حکمرانی، دادهها، فناوری، مهارتهای فنی و دسترسی به تأمین مالی هستند. بسیاری از درخواستها بیشتر بر روی سیاست و مقررات، شفافسازی حوزههای قضایی، ایجاد سیستمهای پایش معتبر، تقویت ظرفیت در بخش عمومی و نهادهای نظارتی، و یا دستیابی و توسعه فناوریهای نوین متمرکز است.
این یافتهها نشاندهنده رابطه میان آمادگی برای اجرا و آمادگی برای سرمایهگذاری است. چارچوبهای سیاستی و نظارتی قوی، نهادهای توانمند، دادهها و فناوری میتوانند شرایطی را برای تبدیل تعهدات به فرصتهایی که توسط سرمایهگذاران بهعنوان معتبر شناخته میشوند، فراهم کنند.
بیشتر بخوانید: ترکیه هدف افزایش سهم برق در مصرف انرژی جهانی را مطرح کرد · آغاز عملیات اجرایی طرح گوگردزدایی از نفت کوره در پالایشگاه تبریز




