تحقیقات انجام شده تحت رهبری DNV در پروژه NorMoor به تازگی در استاندارد بین‌المللی ISO ۱۹۹۰۱-۷:۲۰۲۶ گنجانده شده است. این استاندارد جدید با هدف بهبود ایمنی و کاهش خطرات ناشی از شکست سیستم‌های لنگرگذاری در تأسیسات دریایی شناور، توسعه یافته است. شکست یک سیستم لنگرگذاری می‌تواند تبعات ایمنی، محیط زیستی و مالی قابل توجهی به دنبال داشته باشد.
پروژه NorMoor و مشارکت‌های صنعتی
پروژه NorMoor از سال ۲۰۱۱ تأسیس شده و شامل همکاری میان اپراتورها، شرکت‌های مهندسی، تولیدکنندگان، نهادهای نظارتی و کارشناسان فنی برای بهبود طراحی و ارزیابی سیستم‌های لنگرگذاری دریایی است. در طول این پروژه، حدود ۲۰ سازمان از جمله اپراتورهای بزرگ و تأمین‌کنندگان در زنجیره ارزش دریایی شرکت داشته‌اند. به گفته Siril Okkenhaug، مدیر پروژه NorMoor در DNV، این پروژه به یک مکان منحصر به فرد برای تبادل تجربیات طراحی و عملیاتی میان شرکت‌ها تبدیل شده است.
بیشتر بخوانید: HD Korea Shipbuilding & Offshore Engineering قرارداد جدیدی برای ساخت کشتی‌های LPG امضا کرد
روش‌شناسی و تأثیرات آن بر صنعت
از طریق سه مرحله از پروژه NorMoor، DNV و شرکای صنعتی روش‌های مبتنی بر قابلیت اطمینان و عوامل ایمنی کالیبره‌شده را توسعه داده‌اند که شامل ارزیابی شرایط طراحی کلیدی مانند حالت‌های نهایی (ULS)، حالت‌های تصادفی (ALS) و حالت‌های خستگی (FLS) است. این روش‌ها به تدریج در استانداردهای دریایی DNV گنجانده شده‌اند و به عنوان یک استاندارد بین‌المللی در ISO ۱۹۹۰۱-۷:۲۰۲۶ مورد تأیید قرار گرفته‌اند.
این استاندارد جدید به صنایع کمک می‌کند تا چارچوبی منسجم برای طراحی و ارزیابی سیستم‌های لنگرگذاری ایجاد کنند. Prajeev Rasiah، معاون ارشد و مدیر منطقه‌ای DNV در شمال اروپا، اشاره کرد که این دستاورد نشان‌دهنده نقش مهم استانداردها در توسعه ایمن و قابل‌اعتماد دریاها است. با توجه به تکامل سیستم‌های انرژی دریایی و رشد انرژی باد شناور، این نوع همکاری‌ها برای ایجاد اعتماد و حمایت از توسعه پایدار ضروری خواهد بود.
مزایای اقتصادی و ایمنی
صنعت دریایی در حال حاضر شاهد فواید ملموسی از به‌کارگیری چارچوب به‌روز شده است. طبق گفته Equinor، پروژه‌هایی که از ویرایش ۲۰۲۶ استاندارد ISO ۱۹۹۰۱-۷ استفاده کرده‌اند، کاهش قابل توجهی در هزینه‌های مرتبط با لنگرگذاری را تجربه کرده‌اند، در حالی که سطح ایمنی مورد نیاز حفظ شده است. این شامل پروژه‌های جدید و دارایی‌های موجود مانند Wisting FPSO و Heidrun B FSO می‌شود.
نتایج NorMoor که در پیوست B.۲ استاندارد ISO ۱۹۹۰۱-۷ گنجانده شده‌اند، برای دارایی‌های جدید و موجود در سکوهای دریایی نروژ مربوط است و رعایت این استاندارد توسط نهادهای نظارتی نروژ الزامی خواهد بود. این چارچوب به احتمال زیاد ارزش قابل توجهی برای ارزیابی‌های تمدید عمر دارایی‌های شناور ارائه خواهد داد، زیرا عوامل ایمنی کالیبره‌شده می‌توانند نیاز به جایگزینی و طراحی مجدد پرهزینه اجزاء لنگرگذاری را کاهش دهند.
مرحله چهارم پروژه NorMoor
پروژه NorMoor در حال حاضر در مرحله چهارم خود است که بر روی روش‌های ارزیابی تخریب زنجیره لنگر و معیارهای جایگزینی زنجیره تمرکز دارد. سه مرحله قبلی نشان داده‌اند که می‌توان صرفه‌جویی‌های قابل توجهی را در هزینه‌ها به دست آورد در حالی که سطح ایمنی مورد نیاز حفظ می‌شود. برای یک سیستم لنگر ۱۶ خطی، تخمین زده می‌شود که صرفه‌جویی‌ها برای تمدید عمر دو ساله حدود ۴۰ میلیون کرون نروژی و برای تمدید عمر پنج ساله حدود ۱۰۰ میلیون کرون نروژی باشد. این مرحله تا سال ۲۰۲۷ به پایان خواهد رسید و انتظار می‌رود که توانایی صنعت را در ارزیابی سیستم‌های لنگر قدیمی و بهینه‌سازی استراتژی‌های جایگزینی تقویت کند.
بیشتر بخوانید: نامه فرهاد شهرکی به مسعود پزشکیان درباره انتخاب وزیر نفت · آمادگی نیروهای پالایشگاه لاوان در مدیریت حوادث مؤثر بود
