در دنیای امروز، قدرتها هرگز به سادگی به مرزها بسنده نمیکنند. آنها با منابع طبیعی کشورهای ضعیفتر بازی میکنند و در این میان، ایالات متحده به عنوان یک قدرت بزرگ، به طرز بیرحمانهای دست به اقداماتی میزند که بر سرنوشت ملتها تأثیر میگذارد. این بار، ونزوئلا قربانی این بازی خطرناک شده است.
توافق نفتی و تغییر رژیم
دولت ترامپ با اعمال فشار بر ونزوئلا و تغییر دولت این کشور، به نوعی از دیپلماسی تفنگی مدرن روی آورده است. با قرار دادن نیکولاس مادورو در تنگنا و نصب دلسا رودریگز به عنوان رئیسجمهور، ایالات متحده موفق شده است که توافقی را امضا کند که یک پنجم ذخایر نفتی ونزوئلا را به خود اختصاص دهد. این اقدام نه تنها به عنوان یک پیروزی سیاسی برای ترامپ تلقی میشود، بلکه به نوعی نشاندهندهٔ نئواستعماری مدرن است که در آن یک کشور بزرگ، سرنوشت ملتهای کوچکتر را تعیین میکند.
عواقب اقتصادی و سیاسی
ترامپ با این توافق به دنبال کاهش قیمت سوخت برای آمریکاییها است، اما واقعیت این است که این اقدام به زودی میسر نخواهد شد. وعدههای بزرگ ترامپ در مورد تأثیر مثبت این توافق بر قیمت نفت، بیشتر به نظر میرسد که برای پیشبرد اهداف انتخاباتی او در میانمدت تنظیم شده باشد. در واقع، این توافق تنها به نفع کمپانیهای بزرگ نفتی خواهد بود و شاید هیچ تأثیر فوری بر هزینههای انرژی در جیب آمریکاییها نداشته باشد.
در شرایطی که بسیاری از آمریکاییها در حال دست و پنجه نرم کردن با افزایش هزینههای انرژی هستند، پیروزیهای نئواستعماری ترامپ در ونزوئلا نمیتواند کمکی به او در انتخابات میاندورهای کند. بسیاری از رأیدهندگان آمریکایی به دنبال راهحلهایی واقعی برای مشکلات اقتصادی خود هستند و نه وعدههای توخالی.
بنابراین، این اقدام نه تنها از نظر اخلاقی قابل تردید است، بلکه ممکن است به تیرگی روابط ایالات متحده با دیگر کشورها منجر شود. آیا ترامپ واقعاً به فکر منافع مردم آمریکاست یا تنها به دنبال تأمین منافع شخصی و سیاسی خود؟
