دستور اجرایی ۱۴۴۲۱، که به امضای دونالد ترامپ در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۲۶ رسید، به منظور تأمین امنیت شبکه برق ایالات متحده از تجهیزات ساخت چین طراحی شده است. اما تحلیلهای جدید نشان میدهد که این اقدام احتمالاً بیشتر به زنجیره تأمین باتریهای ذخیرهسازی آسیب خواهد زد تا ترانسفورماتورها و تجهیزات سوئیچگیر که هدف اصلی این دستور هستند.
تأثیر بر زنجیره تأمین باتری
بر اساس تحلیلهای Rystad Energy، وابستگی ایالات متحده به ترانسفورماتورهای چینی و اینورترها به طور قابل توجهی کاهش یافته و از این رو، سطح تماس عملی در این دستهها محدود است. با این حال، در مورد باتریهای ذخیرهسازی، تصویر آسیبپذیری بیشتری وجود دارد. چین در ۱۲ ماه منتهی به ژوئن ۲۰۲۶، ۵۰ درصد از واردات باتریهای لیتیوم-یونی ایالات متحده را از نظر ارزش تأمین کرده است و هیچ منبع جایگزینی نتوانسته است با این مقیاس رقابت کند.
بیشتر بخوانید: Peninsula نخستین عملیات تأمین سوخت LNG را در بندر ساگونتو به انجام رساند
پیامدهای امنیت ملی
دستور اجرایی ۱۴۴۲۱ بهوضوح رشد مراکز داده و هوش مصنوعی را به عنوان دلیلی ذکر میکند که اختلال در زنجیره تأمین در حال حاضر پیامدهای امنیت ملی به همراه دارد. این دستور به زنجیره تأمین باتریهای انرژی ذخیرهسازی، سیستمهای تأمین برق بدون وقفه که از زیرساختهای حیاتی حمایت میکنند، میپردازد و به این ترتیب دامنهاش به سیستمهای باتریای که مراکز داده برای پایداری برق استفاده میکنند، گسترش مییابد.
تقاضای فعلی برای باتریهای لیتیوم-یونی به حدی است که هیچ کشور دیگری نمیتواند ۵۰ درصد سهم چین را در این بازار جبران کند. کره جنوبی با ۱۵ درصد و ژاپن با ۱۳ درصد از واردات باتریهای لیتیوم-یونی ایالات متحده در رتبههای بعدی قرار دارند.
چالشهای پیش روی زنجیره تأمین
یک سوال اساسی این است که چگونه قاعدهگذاری در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۶ مالکیت نهادهای خارجی تحت پوشش را تعریف میکند. اگر وزیرد انرژی، این تعریف را به گونهای ترسیم کند که تأمینکنندگان در کره جنوبی یا مکزیک که از اجزای یا سرمایههای کنترل شده چین استفاده میکنند، را شامل شود، آنگاه منبعهای قیمتی که اکنون به عنوان راهحل در بازار لحاظ میشوند، خود به پوشش درآمده و ایالات متحده در چندین دسته تجهیزات با کمبود مواجه خواهد شد.
این قاعدهگذاری دسامبر ۲۰۲۶، مهمترین لحظه این دستور است. اگر مالکیت به اندازه کافی گسترده باشد که سرمایهگذاری چینی را به کارخانههای مونتاژ در کره جنوبی یا مکزیک پیوند دهد، زنجیره تأمین که صنعت فناوری برای حفظ ساخت زیرساختهای هوش مصنوعی به آن وابسته است، خود به یک مشکل تبدیل خواهد شد. این نتیجه قطعیتی نیست، اما تفسیر معقولی از متن است و تیمهای تأمین در شرکتهای بزرگ باید اکنون به مدلسازی آن بپردازند.
بیشتر بخوانید: احیای هیدروژن سبز در پی بحران انرژی جهانی · بیمه باربری تعاون پوششدهنده ریسکهای جابهجایی کالا در صنایع مختلف




