تجارت پیوسته کشاورزان کنیا از گندم به جو به دلیل تقاضای بالا

کشاورزان کنیا به طور فزاینده‌ای در حال تغییر کشت سنتی گندم خود به جو هستند. این تغییر به دنبال تقاضای زیاد از سوی تولیدکنندگان نوشیدنی در اوگاندا و تانزانیا رخ می‌دهد و می‌تواند نشانه‌ای از کمبود گندم در نایروبی باشد.

دلایل تغییر کشت

به گفته خدمات کشاورزی خارجی وزارت کشاورزی ایالات متحده، کشاورزان گندم کنیا به دلیل هزینه‌های بالای تولید و رقابت وارداتی برای گندم، به کشت جو روی می‌آورند. این انتقال به آسانی صورت می‌گیرد زیرا هر دو محصول (گندم و جو) نیازهای مشابهی از نظر خاک و شرایط آب و هوایی دارند.

بیشتر بخوانید: بازار کشتیرانی خشک در حال صعود مجدد

قیمت و کیفیت جو در کنیا

در کنیا، کشاورزان جو که موفق به رعایت استانداردهای کیفیت سخت‌گیرانه می‌شوند، قیمت پایه‌ای تضمینی تا ۰.۴۶ دلار (۶۰ شیلینگ کنیا) به ازای هر کیلوگرم دریافت می‌کنند. این نرخ تقریباً هفت درصد بالاتر از قیمت داخلی گندم محلی در سال ۲۰۲۶ است که ۰.۴۳ دلار (۵۵.۴۷ شیلینگ کنیا) برای گندم با کیفیت بالا می‌باشد.

در حالی که جو با کیفیت پایین که به صنعت خوراک دام محلی منتقل می‌شود، قیمت کمتری در حدود ۰.۲۷ تا ۰.۳۱ دلار (۳۵ تا ۴۰ شیلینگ کنیا) به ازای هر کیلوگرم دارد، اما بازار صادرات منطقه‌ای نشان‌دهنده پتانسیل اقتصادی بالایی است که می‌تواند بازار محلی را تحت فشار قرار دهد.

صادرات جو کنیا و تأثیر آن بر بازار

در سال ۲۰۲۵، صادرات کل جو کنیا به ۳۹,۹۹۷ تن رسید که عمدتاً به بازارهای جامعه شرق آفریقا، به ویژه اوگاندا و تانزانیا، هدایت شد. اوگاندا به عنوان بازار اصلی صادراتی عمل می‌کند و ۳۸,۳۴۲ تن از کل صادرات کنیا را به خود اختصاص می‌دهد، در حالی که تانزانیا سهم کوچکی معادل ۲.۹ درصد (۱,۱۵۰ تن) دارد.

علیرغم چالش‌هایی نظیر خشکسالی‌های مکرر و نوسانات قیمت نهاده‌ها، کشاورزان گندم در این مناطق به طور فزاینده‌ای به سمت کشت جو تغییر می‌دهند تا از قراردادهای تولید و بازاریابی پایدارتر بهره‌مند شوند. تولید جو در کنیا به شدت در مناطق مرتفع که دارای آب و هوای خنک و بارندگی قابل اعتماد هستند، متمرکز است.

به طور کلی، بخش جو کنیا پس از یک افت شدید ناشی از شرایط آب و هوایی در سال ۲۰۲۳، به یک بهبود چند ساله قوی دست یافته است. تولید در سال ۲۰۲۵ به ۶۴,۸۰۰ تن رسید، که این موفقیت به دلیل الگوهای آب و هوایی مساعد و افزایش سطح زمین کشت از ۱۳,۹۲۹ هکتار به ۱۵,۰۰۰ هکتار بوده است.

بیشتر بخوانید: کاهش کسری ذخایر گاز طبیعی ایالات متحده در فصل پاییز · تولیدکنندگان روغن زیتون تونس؛ غول‌های پنهان بازار