استرالیا به شدت به حمل‌ونقل دریایی وابسته است، به طوری که حدود ۹۹ درصد از تجارت این کشور بر اساس حجم و ۸۷ درصد بر اساس ارزش از طریق دریا انجام می‌شود. این وابستگی، صنعت دریایی را به یکی از ارکان اصلی اقتصاد استرالیا تبدیل کرده است. در عین حال، صنعت حمل‌ونقل بین‌المللی در حال گذار به سمت سوخت‌ها و فناوری‌های با انتشار نزدیک به صفر است، که این تحول ناشی از تغییرات قانونی، انتظارات مشتری و تعهدات کاهش کربن زنجیره تأمین است.
اهمیت کاهش کربن در صنعت دریایی
انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) ناشی از صادرات کالاهای مرتبط با حمل‌ونقل دریایی در استرالیا تقریباً ۳۴ میلیون تن در سال تخمین زده می‌شود که معادل حدود ۸ درصد از مجموع انتشار GHG این کشور است. اگرچه این انتشارها به طور مستقیم در اهداف یا چارچوب‌های سیاستگذاری داخلی استرالیا لحاظ نشده‌اند، اما اقتصاد استرالیا به شدت در معرض انتقال به سمت کربن صفر در صنعت دریایی قرار دارد.
بیشتر بخوانید: بازگشت اروپا به زغال سنگ به دلیل قیمت بالای گاز
کاهش کربن در این صنعت نه تنها یک مشکل زیست‌محیطی است، بلکه به عنوان یک فرصت اقتصادی، امنیت انرژی و استراتژیک برای استرالیا نقش دارد. با توجه به اینکه شرکای تجاری کلیدی مانند ژاپن، کره جنوبی و چین در حال کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در زنجیره‌های تأمین جهانی هستند، رقابت‌پذیری استرالیا بیشتر تحت تأثیر عملکرد انتشار محصولات صادراتی و سیستم‌های حمل‌ونقل قرار خواهد گرفت.
پیش‌بینی درآمدهای صادراتی و فرصت‌های انرژی
پیش‌بینی می‌شود که صادرات منابع و انرژی استرالیا در سال‌های ۲۰۲۶-۲۷ بیش از ۴۰۰ میلیارد دلار استرالیا درآمد حاصل کند که تنها صادرات سنگ آهن بیش از یک‌چهارم این درآمد را تشکیل می‌دهد. حمایت از استفاده از سوخت‌های دریایی پاک می‌تواند به حفظ یکپارچگی استرالیا در زنجیره‌های تأمین با انتشار کم که توسط شرکای تجاری بزرگش توسعه می‌یابند، کمک کند. این اقدام همچنین به حفظ رقابت‌پذیری بین‌المللی صنایع کلیدی مانند سنگ آهن، مواد معدنی حیاتی، کشاورزی، آلومینیوم و سایر صنایع انرژی‌بر کمک خواهد کرد.
علاوه بر این، از آنجا که این شرکا به دنبال فولاد سبز، تولید با انتشار کم و مسیرهای کاهش کربن صنعتی هستند، تقاضا برای کالاها و زنجیره‌های تأمین با انتشار کمتر در حال افزایش است. صنعت حمل‌ونقل می‌تواند یکی از اولین منابع تقاضا برای سوخت‌های جایگزین مانند آمونیاک باشد که به جذب سرمایه‌گذاری در تولید سوخت، ذخیره‌سازی، حمل‌ونقل و زیرساخت‌های بنادر کمک خواهد کرد.
به منظور تحقق این فرصت، نیاز به هماهنگی سیاست‌ها، سرمایه‌گذاری و اقدام صنعتی است تا تولید سوخت و زیرساخت‌های مرتبط لازم برای ایجاد اعتماد در سرمایه‌گذاری خصوصی مقیاس‌پذیر تأمین گردد.
حضور هاب‌های صادراتی متمرکز و مسیرهای دریایی—مانند آنهایی که از صادرات سنگ آهن استرالیا پشتیبانی می‌کنند—فرصت‌های عملی برای تجمیع تقاضا، نشان دادن قابلیت تجاری و حمایت از رشد صنعت سوخت‌های پاک استرالیا فراهم می‌آورد.
فرصت‌های امنیت انرژی
استرالیا همچنین به شدت به سوخت‌های وارداتی وابسته است، به طوری که حدود ۹۵ درصد از سوخت‌های حمل‌ونقل این کشور از خارج تأمین می‌شود. این وابستگی، اقتصاد را در برابر تأثیرات اختلالات عرضه بین‌المللی، شوک‌های قیمتی و عدم قطعیت‌های ژئوپolitical قرار می‌دهد.
در حالی که استرالیا دارای منابع محدود داخلی برای تولید سوخت‌های فسیلی دریایی است، به دلیل کمبود منابع نفت خام و عدم رقابت‌پذیری بین‌المللی، اما این کشور دارای پتانسیل بالای انرژی تجدیدپذیر و منابع متنوع بیومس با انتشار کم است. توسعه تولید داخلی هیدروژن، آمونیاک و متانول می‌تواند امنیت انرژی و تاب‌آوری استرالیا را تقویت کند و تأمین سوخت امن‌تری برای عملیات دریایی حیاتی شامل ناوگان‌های دفاعی و دولتی فراهم آورد.
در نهایت، استرالیا با بهره‌گیری از فرصت‌های موجود در کاهش کربن در صنعت دریایی می‌تواند به طور قابل توجهی به تاب‌آوری انرژی ملی و ایجاد فرصت‌های اقتصادی جدید کمک کند.
بیشتر بخوانید: کاهش سطح آب راین به رکورد جدید، اختلال در تدارکات سوخت · عملکرد مثبت صنایع بورس و فرابورس در هفته اخیر
