افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل نفتی تولیدکنندگان را وادار به کاهش قیمت‌ها می‌کند

افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل نفتی در حال تغییر شکل تجارت جهانی نفت و قیمت‌های دریافتی تولیدکنندگان است. با افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل، قیمت‌های تحویل یافته به میزان بیشتری از آنچه که پالایشگران مایل به پرداخت آن هستند، فراتر رفته و این امر به تولیدکنندگان فشار می‌آورد تا اختلاف قیمت‌ها را کاهش دهند یا خریدارانی نزدیک‌تر به خود پیدا کنند.

در حالی که پالایشگران چینی تمایل دارند تا از کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل انتظار داشته باشند، برخی تولیدکنندگان در حال تعهد به بارگیری نفت در آینده با قیمت‌هایی هستند که برای هزینه‌های حمل‌ونقل کنونی حاشیه کمی باقی می‌گذارد. بازدهی آن‌ها به طور فزاینده‌ای به این بستگی دارد که هزینه‌های حمل‌ونقل قبل از بارگیری کاهش یابد.

بیشتر بخوانید: بهای نفت برنت به مرز ۱۱۰ دلار رسید

فشار افزایش هزینه‌ها در خاورمیانه

این فشار به‌ویژه در خاورمیانه محسوس است، جایی که هزینه‌های حمل‌ونقل نفت از دو موج افزایش قیمت بعد از آغاز جنگ در مارس افزایش یافته است. نرخ‌های VLCC (ناوگان بزرگ نفت‌کش) از خلیج فارس به چین ابتدا از حدود ۴ دلار به ازای هر بشکه به ۱۷ دلار افزایش یافت و سپس در طول آوریل تا ژوئیه به ۱۱ تا ۱۲ دلار کاهش یافت. با این حال، انقضای آتش‌بس آمریکا و ایران در ماه اوت منجر به افزایش شدید دیگری شد و هزینه‌های حمل‌ونقل به ۳۳ دلار به ازای هر بشکه تا اواخر سپتامبر رسید و هزینه‌های تحویل نفت از خلیج فارس به چین را به حدود ۱۴۰ دلار به ازای هر بشکه رساند.

برای حمل‌ونقل به ژاپن و کره جنوبی، هزینه‌های تحویل حتی بالاتر بود و به حدود ۱۴۵ دلار به ازای هر بشکه رسید. نقاط بارگیری جایگزین نیز تسکین یکنواختی را ارائه کرده‌اند. حمل‌ونقل از پایانه یانبو عربستان سعودی به چین بعد از افزایش اولیه قیمت‌ها در زمان جنگ به ۶۷ دلار به ازای هر بشکه کاهش یافت، اما محدودیت‌های حوثی‌ها بر بارهای سعودی از طریق باب المندب آن را به ۲۸ دلار در اواسط اکتبر رساند و هزینه‌های تحویل را به حدود ۱۴۰ دلار رساند.

استراتژی عربستان سعودی در برابر فشارهای بازار

بارگیری‌های سعودی در یانبو به طور قابل توجهی به ۱.۶ تا ۱.۸ میلیون بشکه در روز کاهش یافته است که نصف میانگین مارس تا ژوئیه است، و این به دلیل افزایش حملات حوثی‌ها بر زیرساخت‌های انرژی در سواحل دریای سرخ است. این امر فشار زیادی به شرکت آرامکو تحمیل کرده است تا بخشی از هزینه‌های حمل‌ونقل بارها را از طریق هرمز جذب کند. قیمت پیشنهادی نفت عرب لایت آرامکو برای نوامبر با ۵ دلار به ازای هر بشکه تخفیف نسبت به قیمت عمان/دبی تعیین شده است که حداقل بخشی از هزینه ۱۰ تا ۱۵ دلار به ازای هر بشکه حمل‌ونقل آن‌ها به خارج از تنگه را جبران می‌کند.

با این حال، تعداد کمی از پالایشگران آسیایی تمایل دارند تا کشتی‌های خود را اجاره کنند و آن‌ها را به خلیج فارس بفرستند. از سوهر، جایی که بیشتر معاملات STS آرامکو انجام می‌شود، بارهای سعودی به صورت نقدی به جای قیمت‌های رسمی به فروش می‌رسند و گزارش شده که قیمت آن‌ها ۵ دلار بالاتر از دبی است. با این وجود، هزینه‌های حمل‌ونقل هنوز هم هزینه‌های تحویل آن‌ها را در چین بالای ۱۳۰ دلار به ازای هر بشکه می‌برد که از آنچه که پالایشگران چینی مایل به پرداخت هستند، فراتر است.

تولیدکنندگان هنوز هم نیاز به فروش نفت دارند، در حالی که پالایشگران چینی انگیزه دارند تا منتظر کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل بمانند. بنابراین، استراتژی آرامکو این است که اکنون یک اختلاف قیمت برای بارگیری تقریباً دو ماه بعد تعیین کند و بدین ترتیب خریدار را تأمین کند، اما حاشیه نهایی را به هزینه‌های حمل‌ونقل وابسته بگذارد. نرخ‌های بالای پایدار می‌تواند حاشیه فروشنده را محدود کند یا حتی از بین ببرد و در نهایت حاشیه‌ای را به جا بگذارد که زیر قیمت OSP اسمی آن باشد.

بیشتر بخوانید: صنعت نفت ایران ظرفیت تولید را به ۳.۷۱۵ میلیون بشکه در روز رساند · نوسانات قیمت نفت برنت به دلیل افزایش خطرات تأمین